Rozwój

Chowacz brukwiaczek rozwija jedno pokolenie w ciągu roku. Chrząszcze zimują na polach w glebie, na której wcześniej uprawiano rzepak lub inne rośliny kapustowate. Gdy wiosną temperatura gleby na głębokości 10 cm podniesie się do 5-7°C, chrząszcze wychodzą na powierzchnię i po krótkim czasie przelatują na pola rzepaku. Po żerowaniu uzupełniającym i kopulacji samice składają po jednym jaju do środka łodygi, najczęściej w okolicach stożka wzrostu. Po 10-20 dniach wylęgają się larwy i rozpoczynają żerowanie wewnątrz łodygi (w jednej może żerować kilka larw). Po ok. 40 dniach wyrośnięte larwy przemieszczają się do gleby w celu przepoczwarczenia. Dorosłe chrząszcze pojawiają się po zbiorach rzepaku ozimego. Żerują wtedy na chwastach kapustowatych lub samosiewach rzepaku, a następnie poszukują miejsc do zimowania.

Szkodliwość

Początkowe objawy to niewielkie nakłucia w miejscach złożenia jaj. W miarę wzrostu miejsca te rozszerzają się, tworzą się zgrubienia i charakterystyczne zakrzywienia łodyg w kształcie litery S. Łodyga na skutek osłabienia zwykle pęka po opadach, dlatego często dochodzi do wtórnych porażeń przez sprawców chorób, głównie zgnilizny kapustnych, zgnilizny twardzikowej i szarej pleśni. Opanowane rośliny nierównomiernie kwitną i przedwcześnie dojrzewają, osypując nasiona. Natomiast chrząszcze nie powodują istotnych strat plonu, żerując na miękiszu liści.