Siew rzepaku ozimego jest powszechnie traktowany jako jeden z najistotniejszych zabiegów agrotechnicznych w uprawie tej rośliny. Aby przyczynił się do uzyskania późniejszych wysokich plonów, przy jego planowaniu oraz wykonywaniu należy brać pod uwagę trzy elementy: termin siewu, zakładaną obsadę roślin jesienią oraz głębokość siewu.

Zanim siewnik wjedzie na pole

Nasiona rzepaku są bardzo drobne. Precyzyjne ich wysianie na niewielką głębokość wymaga bardzo dobrego przygotowania gleby do siewu. Niezwykle ważne jest szybkie wykonanie uprawek pożniwnych zatrzymujących wodę. Orkę siewną wykonuje się na głębokość 15-20 cm. Glebę po orce trzeba wyrównać i zagęścić, najlepiej robiąc to w jednym przejeździe. Wszystkie uprawki mechaniczne muszą chronić wodę i pozwalać na jej magazynowanie w glebie.
Wiedząc, jak istotne jest zatrzymanie wody w glebie, warto rozważyć wykorzystanie metody pasowej uprawy gleby (tzw. strip-till). Spulchniamy wówczas tylko wąskie pasy roli i jednocześnie wysiewamy nasiona oraz nawóz mineralny. Chronimy w ten sposób zasoby wody glebowej i stwarzamy dogodne warunki do wzrostu rzepaku.

Termin siewu

Aby udało się uzyskać dobry rozwój i odpowiednią wegetację łanu, optymalne terminy siewu przypadają na okres zaczynający się od połowy sierpnia (20-31 sierpnia), czyli na ok. 10-12 tygodni przed zahamowaniem wegetacji jesiennej rzepaku. Tylko na krańcach północno-wschodnich Polski przypada on wcześniej, tj. między 5 a 10 sierpnia. Należy mieć na uwadze, że w przypadku odmian populacyjnych optymalny termin siewu zaczyna się średnio 5 dni wcześniej w porównaniu do odmian mieszańcowych.

Niemniej o terminie siewu rzepaku ozimego w ogromnym stopniu decydują panujące warunki pogodowe. Wystarczą kłopoty organizacyjne w czasie żniw czy też kilkudniowy okres deszczy po ich zakończeniu, aby moment wykonania zabiegu uległ zwłoce. To już na starcie zagraża powodzeniu danej uprawie.
Aby rzepak zyskał jak najlepszą zimotrwałość, musi przed zimą wytworzyć nisko osadzoną rozetę składającą się z co najmniej 8-10 liści, szyjkę korzeniową o średnicy co najmniej 1 cm i silnie rozwinięty, głęboki system korzeniowy.
Późne siewy powiązane z niekorzystnym przebiegiem pogody w kolejnych miesiącach wywołują u roślin opóźnienie ich wzrostu i rozwoju. Pomijając słabsze przygotowanie na działanie niskich temperatur, należy pamiętać, że od fazy 7. liści rośliny wchodzą w rozwój generatywny, który definitywnie kończą wraz z nadejściem przerwy wegetacyjnej. Wytwarzają wówczas zawiązki rozgałęzień bocznych i determinują wielkość wszystkich przyszłych kwiatostanów. Rzepak to nie pszenica ozima – czasu straconego jesienią, wiosną już nie nadrobi. Przedstawione zagrożenia można w istotny sposób ograniczyć poprzez wysiew jednej z odmian o słabszej reakcji fotoperiodycznej na długość dnia świetlnego i jednocześnie silnym tempie wzrostu początkowego.

Przykładowe odmiany tolerujące opóźniony termin siewu:
Bayer CropScience (marka Dekalb): DK Excited, DK DK Exception, DK Exima, DK Extract, DK Impression CL;
Euralis Nasiona: ES Amaretto, ES Barocco, ES Capello, ES Cesario, ES Eldorado;
HR Strzelce: Konkret F1, Marcelo;
KWS Polska: Umberto KWS F1,
Riccardo KWS F1, Factor KWS F1, Luciano KWS F1, Sherlock;
Limagrain: Adriana, Alabama, LE  18/412, LG Areti;
Maisadour Polska: Miranda, Loki,
Regis, Shield, DC 2018;
Corteva Agriscience (marka Pioneer): PT 284, PT 293, PT 297, PT 298;
Rapool: Temptation F1, Mercedes F1, Abakus F1, Einstein F1;
Saatbau Polska: Clarus F1, Pantheon F1, President F1, Stanley;
Syngenta Polska: SY Florida, George.

Obsada roślin na m2

Zależy ona przede wszystkim od terminu siewu i warunków klimatyczno-glebowych w danym regionie kraju. O ile firma hodowlano-nasienna nie zaleci inaczej, to ilość wysiewu rzepaku ozimego wynosi:
przy wczesnym terminie siewu między 5 a 20 sierpnia: 50-70 nasion/m2 wypadku odmianach populacyjnych oraz 35-50 nasion/przy odmianach mieszańcowych;
w optymalnym terminie siewu między 20-31 sierpnia: 60-85 nasion/odmian populacyjnych i 40-65 nasion/odmian mieszańcowych;
przy opóźnionym terminie siewu między 1 a 10 września: 80-110 nasion/odmian populacyjnych i 60-80 nasion/odmian mieszańcowych.
Ponadto, odmiany słabo rozgałęziające się należy siać gęściej niż silnie rozgałęziające się, gdyż za gęsty siew powoduje wybujanie roślin.
Generalnie wiosną lepiej mieć na plantacji mniej roślin, ale mocnych, dobrze rozbudowanych niż wiele słabych, „wybiegniętych”, o cienkich łodygach. Zbyt duża obsada (ponad 50 roślin na m2) to gorsza gospodarka zasobami wody, niższe zdolności roślin do przetrwania suszy i wydania wysokiego plonu. Wysokiej jakości siew punktowy odmian mieszańcowych zapewnia optymalny kształt plantacji już przy obsadzie ok. 25 roślin na m2.

Głębokość siewu

Z powodu wielkości nasion rzepak wymaga płytkiego siewu na głębokość
1,5-3,5 cm (zależnie od rodzaju gleby). Na glebach zwięzłych i wilgotnych należy go siać płycej, a na glebach lekkich i przesuszonych odpowiednio głębiej. Gęstość wysiewu wpływa z kolei na rozstaw rzędów.

Przy normie wysiewu ok. 40 nasion/optymalny rozstaw to ok. 18-25 cm, natomiast przy opóźnionym siewie powyżej 60 nasion/może być mniejszy – ok. 12-14 cm. Należy jednak uważać, bo zbyt mały rozstaw rzędów prowadzi do złego wietrzenia łanu, a w konsekwencji do nadmiernego porażenia roślin chorobami grzybowymi.

Otoczkowanie nasion

Głównym celem otoczkowania jest ujednolicenie kształtu oraz zwiększenie rozmiaru i wagi nasion drobnych i lekkich. Dzięki temu znacznie wzrasta precyzja wysiewu, co pozwala zmniejszyć zużycie nasion na ha, a tym samym koszt nabycia materiału siewnego i umożliwia uzyskanie równomiernego rozmieszczenia roślin na polu.

Ponadto daje możliwość skuteczniejszej ochrony przed chorobami i szkodnikami poprzez precyzyjną aplikację fungicydów i insektycydów w różnych warstwach otoczki.

W otoczce mogą znajdować się również nawozy mikroelementowe lub różnego rodzaju stymulatory wzrostu poprawiające początkowy wzrost i rozwój roślin, a co za tym idzie – przebieg wschodów polowych.

W skład otoczki wchodzą dwa podstawowe materiały – masa otoczkująca i lepiszcze. Pierwszy składnik to różnego rodzaju substancje w formie drobnego proszku jak np.: kaolin, talk, kreda, mączka drzewna, pył wulkaniczny, ziemia okrzemkowa. Jako lepiszcze wykorzystuje się: gumę arabską, żelatynę, skrobię, dekstrynę czy melasę. Dokładny skład jest przez firmy nasienne zazwyczaj zastrzeżony i opatentowany.