Stan plantacji pszenicy ozimej w zależności od terminu siewu jest bardzo zróżnicowany. Są plantacje dobrze rozkrzewione (z terminów optymalnych) jak i zimujące w fazie szpilki (siane po późnych przedplonach). Do nawożenia azotem powinniśmy zatem w każdym przypadku podejść nieco inaczej. Skupiając się na fazie rozwojowej roślin, a pomijając takie aspekty jak rodzaj przedplonu, zagospodarowanie resztek pożniwnych, czy typ gleby itp. spróbujmy ustalić ogólny podział dawek azotu, które powinniśmy zastosować na konkretnej plantacji pszenicy ozimej.

Nawożenie pszenicy ozimej – podział dawek

Pszenica bardzo dobrze rozkrzewiona (wcześnie wysiana), np. po rzepaku ozimym

Takie pszenice ozime, które nie ucierpiały od ostatnich mrozów wystarczy, by w pierwszej aplikacji dostały około 50 kgN/ha. Taka dawka ma na celu odżywić i podtrzymać silne pędy kłosonośne. Taka ilością nie powinniśmy pobudzić roślin do dalszego niepotrzebnego dokrzewienia. Kolejne dawki mają między innymi na celu utrzymać dobrze wykształcone pędy kłosonośne w dobrej kondycji aż do żniw i zapewnić dobrą jakość ziarna.

Schematycznie można to przedstawić tak:
• I dawka: 50 kg N/ha,
• II dawka: 80 kg N/ha,
• III dawka: 50 kg N/ha.

Pszenica rozkrzewiona (ok. 2-rozkrzewienia)

W takim przypadku podział dawek jest nieco inny. Pierwsza dawka jest nieco większa ze względu na potrzebę niewielkiego dokrzewienia roślin i utrzymania produktywnych pędów.

Schematycznie wygląda to mniej więcej tak:
• I dawka: 60 kg N/ha,
• II dawka: 70 kg N/ha,
• III dawka: 50 kg N/ha.

Pszenica w fazie szpilki (siana po buraku cukrowym czy kukurydzy na ziarno),

Tu zastosować musimy przede wszystkim uderzeniową I dawkę azotem. Ma ona na celu przede wszystkim pobudzić rośliny do intensywnego krzewienia.

W tym przypadku podział dawek można przedstawić następująco:
• I dawka: 100 kg N/ha,
• II dawka: 60 kg N/ha,
• III dawka: 30 kg N/ha.