Ogromnym walorem pszenicy jarej jest wysoka jakość technologiczna ziarna. Zawiera ono więcej białka i tłuszczu, a mniej włókna surowego. Odznacza się także większą zawartością glutenu, którego ilość i jakość decydują o wartości wypiekowej mąki. Z tego powodu ziarno odmian pszenicy jarej ma bardzo dobrą jakość technologiczną.

Odmiany

Obecnie w Krajowym Rejestrze znajdują się następujące odmiany pszenicy jarej:
grupa E (elitarna) – Bombona,
grupa A (jakościowa) – Akcja, Anakonda, Arabella, Atrakcja, Aura, Eskadra, Fala, Fama, Goplana, Gratka, Griwa, Sewilla, Izera, Jarlanka, Kandela, Katoda, KWS Sunny, KWS Torridon, Mandaryna, Merkawa,  Monsun, MHR Jutrzenka, Nimfa, Ostka Smolicka, Raweta, Rusałka, Serenada, Struna, SU Ahab, Tybald, Varius, WPB Skye, WPB Troy,
grupa B (chlebowa) – Alibi, Frajda, Zadra.

W wyborze konkretnej odmiany bardzo pomocne są Listy Odmian Zalecanych dla poszczególnych województw, tworzone na podstawie wyników doświadczeń realizowanych w ramach programu Porejestrowego Doświadczalnictwa Odmianowego i Rolniczego prowadzonego i koordynowanego przez Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych w Słupi Wielkiej we współpracy z samorządami województw, izbami rolniczymi oraz innymi podmiotami zainteresowanymi wdrażaniem postępu odmianowego do praktyki rolniczej. Na listach znajdują się odmiany, które w doświadczeniach na terenie poszczególnych województw uzyskały bardzo dobre wyniki. Szczegółowe charakterystyki wszystkich odmian można znaleźć na stronie internetowej COBORU.

Jest też możliwość uprawy odmian wpisanych do Wspólnotowego Katalogu Odmian Roślin Rolniczych (CCA), w którym znajduje się większa liczba odmian dostępnych również na polskim rynku. Niektóre z nich, pomimo dobrego dopasowania do polskich warunków klimatycznych, nie są (i nie będą) zarejestrowane w polskim Krajowym Rejestrze głównie ze względów ekonomicznych (wysoki koszt rejestracji) oraz czasowych (badania rejestracyjne w najlepszym przypadku trwają minimum 2 lata), a więc w zdecydowanej większości nie będą brać udziału w Porejestrowym Doświadczalnictwie Odmianowym (PDO) i nie trafią na Listy Odmian Zalecanych (LOZ) dla danego województwa.

Termin i ilość wysiewu

Pszenica jara wymaga bardzo wczesnego terminu siewu. Wysiana wcześnie silnie się ukorzenia i jest odporna na niekorzystne warunki pogodowe w okresie wegetacji. Najodpowiedniejszy jest termin, kiedy temperatura gleby na głębokości 5 cm wynosi 2,5-5°C, a warunki glebowe pozwalają na doprawienie gleby i wykonanie siewu.

Niezależnie od terminu siewu duży wpływ na plonowanie pszenicy jarej ma właściwa obsada roślin na jednostce powierzchni. Zależy ona od kompleksu glebowo-rolniczego, jakości przedplonu, wartości użytkowej materiału siewnego. Optymalna ilość wysiewu przy wczesnym siewie i dobrze przygotowanym stanowisku wynosi 4,5-5 mln ziaren kiełkujących na ha, co odpowiada 180-240 kg/ha. Przy opóźnionych terminach siewu ilość wysiewu należy zwiększyć o 10 proc. Ziarno przed siewem należy zaprawić jedną z dostępnych na rynku zapraw.

Nawożenie

Słabiej rozwinięty system korzeniowy pszenicy jarej w porównaniu do innych zbóż sprawia, że aby mogła wydać wysoki plon, wymaga gleb dobrze utrzymujących wodę, a więc zwięźlejszych. Im gleba jest lżejsza, tym bardziej o plonie pszenicy jarej decydują ilość i rozkład opadów oraz kultura gleby. Wszystkie odmiany pszenicy jarej plonują wysoko na kompleksach gleb pszennych. Zadowalające plony ziarna daje również pszenica jara na glebach lżejszych, gliniasto-piaszczystych, mających zwięźlejsze podglebie i znajdujących się w wysokiej kulturze. Niezmiernie ważnym czynnikiem jest pH gleby. Wysokie plony można uzyskać tylko wówczas, jeżeli odczyn zbliżony będzie do obojętnego (w granicach 6,5-7,0).

Nawożenie mineralne jest jednym z najważniejszych czynników poprawnej agrotechniki. Nawozy fosforowo-potasowe wysiewa się generalnie jesienią; jedynie na glebach lżejszych – wczesną wiosną przed uprawą przedsiewną. Wysokość tego nawożenia zależy od zawartości składników pokarmowych w glebie. Gdy jest ona średnia, dawka fosforu wynosi 40-60 kg P2O5/ha, potasu 80-120 kg K2O/ha.

Poziom nawożenia azotem uzależniony jest od odporności odmiany na wyleganie, kompleksu glebowego, jakości przedplonu, zakładanego poziomu plonu i wynosi średnio 80-100 kg N/ha stosowanego w sposób dzielony. Dawkę pierwszą stanowiącą 40-60 proc. ilości całkowitej rozsiewa się przed siewem pod uprawki wiosenne, drugą – w okresie strzelania w źdźbło. Przy produkcji pszenic jakościowych dobrze jest zastosować trzecią dawkę w fazie kłoszenia lub początku kwitnienia. Powinna ona wynosić
10-15 kg N/ha na każdą tonę oczekiwanego plonu w postaci dokarmiania nalistnego mocznikiem, przy czym stężenie roztworu nie może być większe niż 5  proc.