Zachodnia kukurydziana stonka korzeniowa (Diabrotica virgifera virgifera LeConteto)najczęściej zauważana jest na południu kraju. Migruje jednak w kierunku północnym, zasiedlając kolejne regiony. W zeszłym roku została zauważona w Wielkopolsce. W tym roku potwierdzono jej obecność w woj. kujawsko pomorskim. Należy się zatem spodziewać, że wraz ze wzrostem powierzchni uprawy kukurydzy i praktyki jej siewu w monokulturze szkodnik ten  będzie miał idealne warunki do rozwoju i ekspansji w kolejnych regionach. 

Stonka kukurydziana w Polsce

W Polsce stonka kukurydziana pojawiła się po raz pierwszy w 2005 roku na obszarze województwa podkarpackiego. Wówczas traktowano ją jako szkodnika kwarantannowego. 9 lat później skreślono ją z listy, gdyż uznano, że takie ograniczenia niewiele pomagają w ekspansji tego gatunku. Obecnie szkodnik ten szczególnie dokuczliwy staje się na południu kraju, jednak głównie na plantacjach prowadzonych w wieloletniej monokulturze. 

Stonka kukurydziana została zauważona na plantacjach pod Włocławkiem. Oznacza to, że kolejne regiony mogą się wkrótce zmierzać z problem jej zwalczania. 

Groźne są przede wszystkim larwy stonki kukurydzianej

Stadium szkodliwym są przede wszystkim larwy. Bytują one w glebie i na przełomie czerwca i lipca żerują, podgryzając system korzeniowy młodych roślin kukurydzy. Taka roślina  jest podatna na wyleganie, a uszkodzony system korzeniowy słabo pobiera składniki pokarmowe oraz wodę. Dorosłe chrząszcze natomiast mogą uszkadzać znamiona kolb, co prowadzi w konsekwencji to zaburzenia procesów zapylania i słabego wykształcenia ziarniaków w kolbie.