Produkcja, prognozowana jest na rekordowym poziomie 773,7 miliona ton. Większa część wzrostu produkcji w tym miesiącu dotyczy Australii, w której wzrosła o 1,5 mln ton do 30,0 mln. Wzrost ten jest częściowo oparty na najnowszej prognozie produkcji ABARES. Produkcja w Rosji została zwiększona o 0,5 mln ton do 84,0 mln, a zbiory są już kompletne. Produkcja pszenicy w Kanadzie wzrosła o 0,2 miliona ton do 35,2 miliona w stosunku do ostatecznych szacunków Statistics Canada na sezon 2020/2021. Biorąc pod uwagę zmiany w produkcji w tym miesiącu, Australia, Kanada i Rosja mają drugą, co do wielkości w historii produkcję pszenicy.

Światowe zużycie pszenicy w sezonie 2020/2021 wzrosło o 5,1 mln ton do 757,8 mln, głównie z powodu wyższego zużycia paszowego w Chinach, Australii i UE. Chiny podniosły jego poziom o 3,0 mln ton do 24,0 mln, co byłoby najwyższym poziomem zużycia pasz produkowanych z pszenicy od sezonu 2012/2013. Oczekuje się, że zwiększone zużycie pasz z pszenicy w Chinach uległo znacznemu zwiększeniu w tym roku w porównaniu z kukurydzą, a większe dostawy pszenicy ze starych zbiorów są dostępne na rządowych aukcjach zapasów zbóż.

Przewidywany globalny handel pszenicą w sezonie 2020/2021 wzrośnie o 2,9 mln ton do 193,7 mln ton dzięki wyższemu eksportowi z Australii, Kanady, Rosji i USA. Największy wzrost importu w tym miesiącu dotyczy Chin i Pakistanu, każdorazowo po 0,5 mln ton. Tempo importu w Chinach jest nadal znacznie wyższe niż w zeszłym roku a przy 8,5 mln ton import byłby największy od sezonu 1995/1996. Pakistan nadal aktywnie importuje pszenicę w celu zwiększenia zapasów i złagodzenia obaw o inflację. Import Pakistanu w wysokości 2,5 mln ton byłby największy od sezonu 2008/2009.

Przewidywane światowe zapasy pszenicy na koniec roku 2020/2021 zostały obniżone o 3,9 mln ton do 316,5 mln ton, pozostaną jednak nadal rekordowe, a Chiny i Indie będą posiadać odpowiednio 51 i 10 procent ich całości.

Globalna produkcja zbóż paszowych w sezonie 2020/2021 jest prognozowana na praktycznie poziomie 1,4478 mld ton, czyli praktycznie takim samym jak przed miesiącem. Prognozy na sezon 2020/2021 przewidują zasadniczo prawie niezmienioną produkcję, większy handel i mniejsze zapasy końcowe w porównaniu z zeszłym miesiącem.

Prognozuje się, że światowa produkcja kukurydzy będzie niższa, ponieważ wzrost na Ukrainie jest z nadwyżką równoważony przez redukcje w Argentynie, UE i Kanadzie. Produkcja kukurydzy w Argentynie jest ograniczona ze względu na niższy oczekiwany obszar. Produkcja kukurydzy w Kanadzie spada, ponieważ nieznacznie większy obszar jest z nadwyżką rekompensowany spadkiem plonów. W UE spadek spowodowany jest przede wszystkim mniejszymi prognozami dla Bułgarii. Na Ukrainie prognoza produkcji jest zwiększona na podstawie dotychczasowych wyników zbiorów. Zwiększono prognozę produkcji jęczmienia w Australii i Kanadzie. W Argentynie zwiększono produkcję sorgo.

Eksport kukurydzy jest zwiększony dla Ukrainy, ale obniżony dla UE. Zwiększa się import do Chin i Bangladeszu, częściowo równoważąc redukcje w UE, Egipcie, Iranie, Maroku i Tunezji. Przewiduje się, że import sorgo i jęczmienia do Chin wzrośnie, co spowoduje wzrost całkowitego importu zbóż paszowych o 4,8 mln ton do 30,9 mln ton. W przypadku realizacji byłby to rekordowy poziom i stanowiłby 14 procent światowego handlu zbożami paszowymi, nieco poniżej poziomu w sezonie 2014/2015. Światowe zapasy końcowe kukurydzy na rok 2020/2021 są zmniejszone, w wyniku redukcji w Indiach, Brazylii, Kanadzie, Ukrainie i Egipcie.