Na wstępie należy przypomnieć, że według obszaru C zasad wzajemnej zgodności (cross compliance), cielęta do 2 tygodnia życia przebywające w pomieszczeniach muszą być utrzymywane na ściółce. Po upływie tego okresu system utrzymania jest dowolny, co nie zwalnia z zasad zachowania dobrostanu.

Najczęściej wybieranym systemem utrzymania cieląt w całym okresie odchowu jest ściółka. Powszechność tego systemu wynika z łatwości jego zastosowania i niskich kosztów przystosowania budynków. Jest to jednak system bardzo pracochłonny, a w przypadkach deficytu słomy nawet kłopotliwy.

Dlatego hodowcy poszukują alternatywnych rozwiązań, korzystnych zarówno dla zwierząt, jak i obsługującego personelu. W procesie zwiększania skali produkcji ważne są nakłady codziennej pracy, a niższa pracochłonność to również niższa kosztochłonność.

Na ciekawe rozwiązanie zdecydował się hodowca z Mazowsza, który prowadzi opas bydła mięsnego. Kilkutygodniowe cielęta, które skupuje od okolicznych rolników utrzymuje na podłodze szczelinowej wykonanej z drewna, ponieważ dotychczasowe doświadczenia hodowcy z rusztem betonowym nie były najlepsze.

Drewno jest bardziej przyjaznym podłożem dla cieląt, ponieważ w porównaniu z betonem jest mniej śliskie, jest cieplejszym materiałem i zapewnia suchsze warunki utrzymania. Dodatkową zaletą jest elastyczność takiego systemu, szczególnie w posiadanych już budynkach. Wymiary rusztów betonowych nie zawsze pasują do rozpiętości budynków inwentarskich i materiał ten trzeba zakupić.

W przypadku rusztu drewnianego z kolei można w pełni dopasować wykonaną podłogę do wymiarów pomieszczeń. Taką posadzkę można wykonać we własnym zakresie uniezależniając się tym samym od firm budowlanych. Jeśli dodatkowo dysponujemy własnym surowcem, takie rozwiązanie będzie o wiele tańsze w porównaniu z rusztem betonowym.