Lucerna jest rośliną pastewną cenioną przede wszystkim za możliwości plonotwórcze oraz wysoką zawartość białka. Jak podaje literatura, średni plon lucerny w czystym siewie kształtuje się na poziomie 40 – 60 t/ha. Jednak nie należą do rzadkości wyniki oscylujące w granicach 100 t/ha. Zawartość białka ogólnego w suchej masie rośliny, wynosi w najkorzystniejszym momencie ok. 22 proc. Jest to jednak wartość dość zmienna i główny wpływ na nią ma faza wegetacji oraz wysokość łodygi.

Lucerna jest ceniona za swoją 'wytrwałość' na dobrze prowadzonym stanowisku. W sprzyjających warunkach może dawać 3 – 4 pokosy w sezonie przez 4 – 5 lat, bez znacznych obniżek plonowania. Warunkiem jest odpowiednio prowadzony zbiór oraz powstrzymanie się od wypasu, ponieważ roślina ta słabo znosi przygryzanie. Ważne są również warunki glebowe: odpowiednie pH (najlepiej w granicach 6,7 – 7,2) oraz niezbyt wysoki poziom wód gruntowych. Lucerna nie jest odporna na zakwaszenie gleby i nielubi dużego zawilgocenia. Jest wręcz rośliną preferującą suchsze stanowiska, radzącą sobie z niedoborem wilgoci w górnych warstwach gleby, z racji anatomii korzeni (o budowie palowej, sięgających nawet kilka metrów w głąb).

Potrzeba energii

Lucerna zawiera duże ilości białka, przy jednoczesnym, niskim poziomie energii. Jej skarmianie wiąże się więc z potrzebą odpowiedniego bilansowania dawki pod kątem pasz energetycznych. Białko lucerny ulega szybkiemu rozkładowi w żwaczu, przez co ważne jest, aby dawka zawierała również łatwostrawne węglowodany (zapewniające energię mikroorganizmom bytującym w żwaczu) jak i białka by-pass (pokrywające zapotrzebowanie na peptydy trawione w jelicie).

Stosunkowo wysoka zawartość potasu w tej roślinie ogranicza jej stosowanie w okresie zasuszenia, zwłaszcza podczas ostatniej fazy (trzech ostatnich tygodniach). Nadmiar potasu jest bowiem jedną z przyczyn występowania zalegań poporodowych. Należy również pamiętać, że występujące w lucernie fitoestrogeny mogą być powodem problemów w rozrodzie, co związane jest zwłaszcza ze skarmianiem roślin zbieranych w bardzo późnym stadium wegetacji.

Ważny termin zbioru

Użytkowanie lucerny wiąże się z potrzebą monitorowania fazy wegetacji i wysokości rośliny. Termin zbioru powinien być ustalony w oparciu o wysokość łodygi oraz fazę rozwojową. Ma to duże znaczenie, ponieważ wraz ze starzeniem się roślin, zachodzą w nich zmiany niekorzystne w kontekście żywieniowym. Zmienia się bowiem proporcja łodygi do liści, na korzyść pierwszej. Z tej racji maleje stosunkowa zawartość białka w s.m. rośliny, rośnie natomiast ilość włókna.

W ustalaniu optymalnego terminu zbioru tej rośliny może pomóc laska do szacowania jakości lucerny. Za jej pomocą przeprowadza się szacunkową ocenę zawartości włóka, biorąc pod uwagę fazę wegetacji oraz wysokość roślin.

Lucerna jest źródłem cennych makro- i mikroelementów, m.in.: wapnia, magnezu, potasu, manganu, selenu oraz cynku.

Lucerna jest rośliną o dużej wartości jako pasza dla bydła. Wymaga jednak odpowiedniego stanowiska oraz prawidłowego ustalania terminu zbioru. Skarmiana powinna być w formie zielonki bądź kiszonki, nie jest zalecane jej wypasanie.