GPS może stanowić w określonych przypadkach alternatywą dla kiszonki z kukurydzy. Jest to uniwersalna pasza, którą można z powodzeniem stosować w niemal wszystkich grupach żywieniowych bydła.

Jej wykorzystanie w większym stopniu jest jedynie ograniczone w przypadku krów o najwyższej wydajności, co wynika z niższej w porównaniu z kiszonką z kukurydzy koncentracji energii. Spośród zbóż wykorzystywanych na GPS, żyto charakteryzuje się niższą wartością pokarmową w stosunku do jęczmienia, bądź owsa, jednakże jego przewaga przejawia się w większej mrozoodporności i elastyczności w uprawie ze względu na niskie wymagania glebowe.

Rośliny zbożowe z przeznaczeniem na GPS zaleca się zbierać najczęściej w fazie mleczno-woskowej dojrzałości ziarna, co daje dobry kompromis pomiędzy zawartością energii i poziomem włókna w uzyskanej paszy. Wyjątek stanowi praktykowany przez rolników wczesny zbiór pod zasiew kukurydzy, wówczas zbioru dokonuje się w maju. W tym przypadku, ze uwagi na niską zawartość suchej masy, zielonkę należy podsuszyć tak, aby osiągnąć poziom 30-40 proc. suchej masy.

W Polsce pod pojęciem GPS znajdują się również mieszanki zbóż z roślinami motylkowymi, które powodują zagęszczenie łanu, ograniczające niekiedy konieczność ochrony herbicydowej, co stwarza możliwość wykorzystania tej paszy również w rolnictwie ekologicznym. Taki system zbioru zbóż na paszę jest także uzasadniony ekonomicznie, ponieważ przy produkcji GPS w porównaniu ze zbiorem zbóż na ziarno można ograniczyć zużycie energii o ok. 40 proc. przy równocześnie wyższym udziale uzyskanych składników pokarmowych nawet o 30 proc. (łącznie w ziarnie i słomie).