W trakcie oceny wartości hodowlanej buhaja należy zwrócić szczególną uwagę na cechy produkcyjne, związane z ilością i jakością mleka, ale nie należy zapominać również o cechach pozaprodukcyjnych (funkcjonalnych) związanych z płodnością, zdrowotnością i pokrojem wpływającymi na długowieczność krów.

Wskaźnikiem mówiącym o wiarygodności oceny rozpłodnika jest wskaźnik dokładności (powtarzalności oceny). Mówi on o tym, na ile zamieszczone w katalogach buhajów informacje o wartości genetycznej cech przekładają się na rzeczywiste wyniki u potomstwa. Najlepiej, aby wskaźnik ten przybierał wartości powyżej 90 proc. Natomiast wykorzystanie w stadzie osobników charakteryzujących się nawet wysoką wartością hodowlaną w odniesieniu do analizowanych cech, ale wykazujących się niską dokładnością oceny, obarczone jest ryzykiem. U takich buhajów często wyniki uzyskane od ich córek odbiegają od wartości zamieszczonych w katalogach. Oczywiście, precyzja oceny buhaja zwiększa się wraz ze wzrostem liczby jego ocenionych córek.

Wartość hodowlaną buhaja charakteryzują liczby i indeksy zestawione w formie tabel. O miejscu buhaja na liście rankingowej rozpłodników decyduje wartość liczbowa jego indeksu ogólnego lub łącznego. Jest on wyliczany wg skomplikowanego wzoru przy wykorzystaniu innych indeksów składowych. Wartość hodowlaną pod względem cech mlecznych wyraża podindeks produkcji oraz wartość hodowlana dla cech produkcji. Podawana jest wartość hodowlana dla wydajności mleka, tłuszczu i białka oraz dla procentowej zawartości tych składników mleka, a także przeciętna wydajność jego córek i powtarzalność oceny. Zestawienie uzupełniane jest często zwięzłym opisem charakterystycznych cech buhaja i jego potomstwa oraz oceną fenotypową na łatwość porodów. Ocena liniowa pokroju córek, podobnie jak w katalogach większości krajów, przedstawiona jest jako odchylenia standaryzowanych wartości poszczególnych cech budowy od wartości średniej. Podaje się wartość podindeksu pokroju, na który składają się indeksy cząstkowe kalibru, typu i budowy, nóg i racic oraz wymienia. 

Skróty i symbole najczęściej pojawiające się wśród informacji o rozpłodnikach:
ET – buhaj pochodzi z embriotransferu;

BL – buhaj jest nosicielem anomalii genetycznej BLAD (Bovine Luekocyte Adhesion Deficiency), która powoduje upadki cieląt ze względu na wrodzony niedobór leukocytarnych cząsteczek adhezyjnych;

TL – u buhaja wykluczono nosicielstwo anomalii BLAD;

TD – u buhaja wykluczono nosicielstwo anomalii genetycznej DUMPS;

DP– buhaj jest nosicielem anomalii genetycznej (Deficiency of Uridine Monophosphate Synthase) powodującej wrodzony niedobór syntazy monofosforanu urydyny, co prowadzi do zamierania zarodków w okresie implantacji oraz opóźniania się rui;

TV – u buhaja wykluczono nosicielstwo anomalii genetycznej CVM;

CV – buhaj jest nosicielem anomalii genetycznej CVM – zespół zniekształceń kręgosłupa.

W katalogach buhajów różnych krajów indeks buhaja przyjmuje rozmaite nazwy:
W Polsce obecnie obowiązuje PF (produkcyjność i funkcjonalność); 
w Niemczech obowiązuje RZG (indeks łącznej wartości genetycznej); 
we Francji – ISU, indeks łącznej wartości genetycznej, który łączy w sobie indeks ekonomicznej opłacalności produkcji mleka (INEL) oraz indeks pokroju i szybkości doju;
w USA obowiązuje indeks TPI (indeks łącznej wartości hodowlanej).

Wybór buhaja powinien być poprzedzony ustaleniem, jakie cechy chcemy poprawić zarówno w całym stadzie, jak i u poszczególnych krów. Należy jednak pamiętać, że im mniej cech będzie objętych selekcją, tym szybszy powinien być postęp hodowlany. Ponadto należy zwrócić uwagę na wartości współczynnika odziedziczalności oraz korelacje genetyczne selekcjonowanych cech. Aby potomstwo spełniało oczekiwania hodowcy, można stosować dwa sposoby kojarzenia:

kojarzenie najlepszych krów z najlepszymi buhajami;
kojarzenie korekcyjne polegające na tym, że krowy gorsze pod względem danej cechy produkcyjnej bądź pokrojowej inseminuje się nasieniem buhaja, który tę cechę wyraźnie poprawia.

Zasady doboru buhaja z uwzględnieniem celu hodowlanego

1. Należy zwracać uwagę na to, aby kojarzone osobniki nie miały wspólnych przodków w pokoleniu rodziców i dziadków, co może prowadzić do pogłębiania się depresji inbredowej.

2. Unikać buhajów, które są nosicielami defektów genetycznych (np. BLAD, CVM).

3. W celu poprawy kalibru zwierząt w stadzie należy wybierać buhaje, po których rodzi się potomstwo wysokie. W przypadku, gdy kaliber jest odpowiedni, wybierane buhaje powinny mieć przeciętną ocenę wyrostowości, ale również powinny przyczyniać się do poprawy innych cech pokrojowych i funkcjonalnych.

4. Jeżeli baza paszowa jest odpowiednia, a wydajność mleka jest niezadowalająca, to należy wybierać buhaje, które poprawiają wydajność mleka z jednoczesną poprawą jego składu chemicznego.

5. W przypadku, gdy krowy mają zadowalający poziom wydajności, należy zwrócić uwagę na cechy funkcjonalne.

6. Wybierając nasienie do krycia jałówek, oprócz wartości hodowlanej dla cech produkcyjnych należy zwracać uwagę na „łatwość wycieleń”, gdyż wybranie reproduktora przekazującego cechę trudnych porodów może prowadzić do strat związanych z utratą cieląt lub upadkami pierwiastek.