Kiszonka z całych roślin kukurydzy od lat stanowi podstawę żywienia zarówno bydła mlecznego, jak i opasowego. Jednak pasza ta nie jest wolna od wad, przez co roślina ta coraz częściej skarmiana jest w innych formach, np. jako zakiszone wilgotne ziarno (po uprzednim rozdrobnieniu).

Zbiór całych roślin na kiszonkę nie dostarcza tyle energii, co pasza z samego ziarna, szczególnie w przypadku roślin bardzo wysokich, gdzie udział kolb jest stosunkowo niewielki. Dodatkowo w przypadku całych roślin, szczególnie nisko koszonych, występuje dość wysokie porażenie grzybami, które są źródłem niebezpiecznych mikotoksyn. Trudnością przy zbiorze kiszonki z całych roślin jest również trafienie w optymalny termin zbioru, co jest niekiedy uzależnione od pogody oraz terminów firmy usługowej, przy braku własnego sprzętu. Jeśli zielonka jest zbierana przy zbyt wysokiej suchej masie, pojawiają się problemy z prawidłowym ubiciem, co skutkuje psuciem się paszy i wysokimi stratami, które niekiedy zniechęcają do korzystania z tej paszy.

W ostatnim czasie coraz popularniejsze w żywieniu bydła staje się skarmianie kiszonego ziarna kukurydzy, które niekiedy jest uzupełnieniem kiszonki z całych roślin, a czasem całkowicie ją zastępuje. Wówczas podstawą pasz objętościowych staje się sianokiszonka, która niekiedy wymaga dodatku w dawce np. słomy, aby zapewnić dostateczny poziom włókna w paszy.

W żywieniu bydła ziarno kukurydzy stanowi lepsze źródło energii niż ziarna zbóż, ze względu na fakt wyższego udziału skrobi by-pass, czyli trawionej w jelicie cienkim. Kluczową rolę w tej materii odgrywa również typ ziarna w wybieranych do uprawy odmianach. Jak wskazują badania, w kiszonym ziarnie kukurydzy typu flint zawartość skrobi jest niemal 50 proc. wyższa niż w przypadku kiszonego ziarna typu dent.

Przeznaczając wilgotne ziarno kukurydzy do zakiszania ważnym etapem jest jego dokładne rozdrobnienie. Dla bydła zaleca się poddawanie ziarna procesowi gniecenia, jednak w praktyce najczęściej ziarno do zakiszania jest śrutowane. Zaletą ziarna śrutowanego jest efektywniejsze jego wykorzystanie, ale jego udział w dawce powinien być mniejszy niż ziarna gniecionego, ze względu na większe ryzyko zakwaszenia.

Wilgotne ziarno kukurydzy, ze względu za wysoką zawartość skrobi kisi się dobrze, nawet bez udziału inokulantów. Jednak dla przyspieszenia procesu fermentacji, szczególnie jeśli zależy nam na szybszym skarmianiu paszy, można zastosować preparaty mikrobiologiczne, które dzięki obecności bakterii kwasu mlekowego przyspieszają obniżenie pH, a więc i cały proces zakiszania. Niekiedy, dla ograniczenia strat przy późniejszym skarmianiu kiszonego ziarna, praktykuje się również jego konserwację przy wykorzystaniu kwasów organicznych.

Ziarno można zakiszać na pryzmie (tu ryzyko większych strat), w rękawie foliowym, bądź w workach typu Big-Bag, zawierających wkład foliowy, pozwalający zapewnić warunki beztlenowe. Ostatni sposób magazynowania jest najczęściej wybierany przez mniejsze gospodarstwa, ze względu na ograniczenie ryzyka strat przy wolniejszym skarmianiu. Taka forma pozwala również na łatwy transport w przypadku sprzedaży nadmiaru sporządzonej paszy.