Według niedawno opublikowanych danych dotyczących europejskiego łańcucha pokarmowego, populacja zwierząt gospodarskich w całej UE wyraźnie spadła w ciągu ostatnich dwóch dekad. W latach 2001-2020 całkowite pogłowie świń, bydła, owiec i kóz w UE zmniejszyło się o około 8,9 proc.

Zgodnie z danymi pogłowie zmniejszyło się dla każdego gatunku zwierząt gospodarskich w rozpatrywanym okresie. Największy ogólny spadek odnotowano w przypadku pogłowia owiec. Zmniejszenie pogłowia świń było stosunkowo niewielkie.

Sprawdź oferty dotyczące zwierząt na Giełdzie Rolnej

UE ma pokaźną populację zwierząt gospodarskich. W 2020 r. w gospodarstwach UE było 146 mln sztuk świń, 76 mln sztuk bydła i około 75 mln sztuk owiec i kóz. Przyglądając się bardziej szczegółowo zmianom w latach 2019-2020, populacja świń w UE wzrosła o 2,2 proc. W 2020 r. nastąpił niewielki spadek pogłowia owiec (o 0,5 proc.), natomiast pogłowie bydła o 0,9 proc.

Jak zmieniały się ceny zwierząt?

W latach 2015-2020 zmiany cen w UE były stosunkowo stabilne w przypadku większości zwierząt, przy czym głównym wyjątkiem były ceny świń. Po szybkim wzroście w latach 2016-2017 ceny trzody chlewnej spadły w 2018 r., po czym w 2019 r. odbiły, a w 2020 r. ponownie spadły w nieco wolniejszym tempie.

Ceny bydła pozostawały na względnie niezmienionym poziomie, chociaż zarówno w 2019, jak i 2020 r. zmiany cen podążały ścieżką spadkową. W latach 2016-2019 ceny owiec i kóz utrzymywały się poniżej średniego poziomu z 2015 r., po czym w 2020 r. rosły w szybkim tempie (wzrost o 7,8 proc.). Po stosunkowo szybkim spadku w 2016 r. ceny drobiu pozostały względnie stabilne przez pozostałą część rozważanego okresu.

Większość zwierząt gospodarskich UE jest utrzymywana w zaledwie kilku państwach członkowskich UE. Od jednej piątej do jednej czwartej (23,3 proc.) unijnej populacji bydła stwierdzono we Francji, a podobny udział w unijnej populacji świń (22,4 proc.) i owiec (24,8 proc.) odnotowano w Hiszpanii. Grecja (28,8 proc.) i Hiszpania (21,4 proc.) łącznie stanowiły ponad połowę wszystkich kóz w UE.

Niektóre państwa członkowskie UE są stosunkowo wyspecjalizowane w hodowli zwierząt. Na przykład Irlandia stanowiła 8,5 proc. pogłowia bydła w UE w 2020 r. podczas gdy Dania stanowiła 9,2 proc. pogłowia trzody chlewnej UE. Po Hiszpanii druga i trzecia co do wielkości populacja owiec w UE znajdowała się w Rumunii i Grecji, z odpowiednio 16,8 proc. i 13,3 proc. udziałem.

Mniejsza obsada na 1 ha

Wskaźnik obsady zwierząt liczony jest jako pogłowie zwierząt (mierzone w jednostkach żywego inwentarza) na hektar użytków rolnych. Na podstawie tego miernika najwyższe zagęszczenie inwentarza żywego w 2016 r. wśród państw członkowskich UE odnotowano w Holandii (3,8 sztuk inwentarza na hektar użytków rolnych), na Malcie (2,9) i Belgii (2,8). Z kolei chów zwierząt gospodarskich był stosunkowo ekstensywny w bałtyckich państwach członkowskich i Bułgarii, gdzie na hektar użytków rolnych przypadało mniej niż 0,30 jednostek żywego inwentarza na hektar użytków rolnych.

Mniejsza liczba zwierząt w przeliczeniu na gospodarstwo

Alternatywną miarę obsady zwierząt można zdefiniować jako liczbę sztuk zwierząt na gospodarstwo hodowlane. Na podstawie tego wskaźnika średnie wielkości gospodarstw hodowlanych w Danii (200 sztuk zwierząt na gospodarstwo), Holandii (185) i Belgii (148) były szczególnie wysokie. Na drugim końcu skali było mniej niż 10 sztuk zwierząt na gospodarstwo hodowlane na Węgrzech, w Słowenii, Litwie, Grecji, Chorwacji, Bułgarii i Rumunii, gdzie dominuje chów niskotowarowy w stosunkowo małych gospodarstwach.