Nieodłącznym towarzyszem znacznego wzrostu wydajności krów mlecznych jest intensyfikacja ich żywienia. Sprostanie tak wysokim potrzebom energetycznym powoduje zwiększenie koncentracji energii w dawce, co zwiększa się ryzyko nieprawidłowości w czasie fermentacji w żwaczu. Nadmierne pobranie łatwofermentujących węglowodanów przy niskiej zawartości włókna strukturalnego powoduje gwałtowne obniżenie pH treści żwacza, w konsekwencji doprowadzając do kwasicy.

Kwasica ostra nie należy do częstych chorób, w przeciwieństwie do kwasicy podostrej, która jest stosunkowo powszechna, choć z powodu braku specyficznych objawów bywa niezauważana. Objawami sugerującymi wystąpienie tej jednostki chorobowej może być obniżona zawartość tłuszczu w mleku, biegunka, o jasnej barwie, w której widoczne mogą być pęcherzyki gazu.

Kwasica podostra również wiąże się z nadmiernym obniżeniem pH w żwaczu, jednak jest ono okresowe i nie tak drastyczne. Za przyczyny uznaje się różnorakie działania skutkujące okresowymi spadkami pH w żwaczu. Należą do nich ograniczony dostęp do stołu paszowego (skutkujący gwałtowniejszym pobieraniem paszy), nagłe zmiany dawki, nieodpowiednia struktura (brak cząstek długich, których przeżuwanie stymuluje produkcję śliny o działaniu buforującym), złe wymieszanie pasz skutkujące wzmożonym sortowaniem.

Ponadto czynnikiem zwiększającym ryzyko wystąpienia kwasicy podostrej jest zjawisko stresu cieplnego. W czasie upałów można zaobserwować nasilone sortowanie pasz. Zwierzęta unikają pobrania elementów włóknistych, ponieważ ich fermentacja w żwaczu wiąże się z generowaniem większej ilości ciepła niż w przypadku cząstek łatwofermentujących. Oczywistą konsekwencją jest nadmierne zakwaszenie treści żwacza. Szczególnie przy ograniczanej w dwójnasób ilości śliny. Z jednej strony mniejsze pobranie elementów włóknistych skutkuje mniejszą produkcją tego naturalnego bufora, z drugiej zaś pewna część tracona jest w czasie ziania.  

Działania profilaktyczne obejmują zapobieganie gwałtownym spadkom pH w żwaczu, a więc unikanie nadmiernej ilości łatwofermentujących składników dawki, łagodne wprowadzenie zmian dawki, stosowanie dodatków buforujących oraz stały dostęp do wody (zbyt małe pobranie wody ogranicza produkcję śliny).

W okresie letnim najważniejszym działaniem jest jednak ograniczanie możliwości sortowania pasz, a więc zapewnianie możliwie jednorodnej struktury dawki. Poza kontrolą ostrości noży należy pamiętać o prawidłowej kolejności mieszania pasz i pilnowaniu właściwej wilgotności dawki. Ograniczeniu sortowania sprzyja również częstsze zadawanie oraz podgarnianie pasz.