Alpaki są ciekawskie, ale czujne, bardzo przyjazne i nie mają wielkich wymagań. Hodowane są dla wysokiej wartości wełny. Pochodzą z Ameryki Południowej.

- Jako rodzina rolnicza poszukiwaliśmy alternatywy, aby wykorzystać naszą ziemię i stworzyć sobie źródło dochodów w naszym gospodarstwie.

Po intensywnych poszukiwaniach państwo Grüttner zdecydowali się do stworzenia hodowli alpak, aby wykorzystać efektywnie łąki. Rozpoczęli hodowlę w roku 1999 posiadając 10 cielnych samic. Przez około 5 lat prowadzili hodowlę na małą skalę.

- Nie wiedzieliśmy, jak się rozwinie rynek alpak. W roku 2004 rozszerzyliśmy nasze gospodarstwo. Hodowla alpak stała się - od podawania paszy, przez strzyżenie, do zarządzania hodowlą i marketingiem - naszą główną działalnością – mówi Grüttner.

- Dziś nasze stado składa się z ponad 100 zwierząt o bardzo dobrym potencjale genetycznym.

Wypasamy je na 18 ha łąk i jesteśmy jednym z największych hodowców alpak w Niemczech.

- W 1999 roku była w Niemczech garstka alpak. Były one w ogrodach zoologicznych, parkach zwierząt lub u hodowców - hobbystów. W dziedzinie hodowli alpak my byliśmy pionierami – dodaje.

Państwo Grüttner byli jednymi z pierwszych hodowców w Niemczech. - Z tego powodu wszystkiego musieli uczyć się sami. Było to dość trudne, ponieważ nie było internetu, literatury, ani fachowców. Również weterynarze nie wiedzieli wiele o alpakach i ich hodowli. Musieliśmy sami wszystkiego próbować, aby stopniowo się rozwijać – mówi Grüttner.

Obecnie w Niemczech jest około 12 do 15 tysięcy alpak.

Hodowca opowiedział również o warunkach utrzymania alpak.  Zwierzęta spędzają cały rok na łące i potrzebują tylko prostej, ale suchej, trójstronnej wiaty. Powinna ona być tyłem do kierunku wiatru. Na zwierzę zakłada się ok. 2 m2. Łąki powinny być regularnie pielęgnowane i traktowane nawozem azotowym. Na dwa zwierzęta powinno się zarezerwować przynajmniej 1000 m2, aby trawa mogła się zregenerować, a zwierzęta miały wystarczający wybieg i dużo pożywienia. Na jednym hektarze można hodować 10 do 12 zwierząt (odpowiada to 1 krowie lub jednemu koniowi). Alpaki muszą mieć stale dostęp do czystej wody. Grüttner podkreśla, że nigdy nie wolno ich hodować samotnie, gdyż są to zwierzęta stadne. Przez cały rok ich paszą jest siano, a w okresach o mniejszej wegetacji - pasza uzupełniająca. Szczególnie ważne jest dobre siano, najlepiej z drugiego zbioru.

Klimat w Niemczech nie stanowi dla alpak problemu. Wytrzymują dobrze do -30 stopni, jeżeli mają suchą wiatę. Nie lubią ciągłego deszczu i zimna. W swej ojczyźnie, Andach, tylko 30 proc. zwierząt ma szansę przeżycia.

- Takim wynikom chcemy zapobiec. Dlatego też kładziemy tak duży nacisk na hodowlę dostosowaną do gatunku. Ale musieliśmy też płacić frycowe. Na przykład w przypadku pomocy przy cieleniu się. Na początku nie mieliśmy weterynarza, który chciałby ryzykować. Również w przypadku leków długo działaliśmy na zasadzie prób i błędów - opowiada hodowca.

- Dozowanie dla alpak jest między owcą i krową. Bardzo interesujące były pierwsze kastracje. Teraz posiadamy już własny system zarządzania zdrowiem – wyjaśnia.

- Na wiosnę i jesień szczepimy wszystkie zwierzęta przed pasożytami, w tym kleszczami. Poza tym alpaki są dość wytrzymałe. Nie ma szczególnych chorób, ale należy kontrolować paznokcie u nóg, które w razie konieczności należy obcinać – dodaje.

Alpaki co prawda żują, ale nie należą do grupy przeżuwaczy. Oznaczenia dokonuje się mikroczipem. Ważnym elementem pielęgnacji jest również strzyżenie alpak, które wykonuje się w kwietniu lub na początku maja.

- Dużą wagę przykładamy do tego, aby każda samica się źrebiła. Ważne przy tym jest korzystanie z samców różnych linii krwi. Krycie odbywa się naturalnie. Zwracamy dużą uwagę na jakość samców – mówi Grüttner.

Ciąża u alpak trwa około 11-11,5 miesiąca. Rodzi się tylko jedno małe i to zawsze w dzień.

- Wszystkie małe są przez nas oczekiwane, ponieważ krycie można regulować. Z reguły małe rodzą się od maja do sierpnia – wyjaśnia Grüttner.

 14-20 dni po urodzeniu jest optymalnym momentem do kolejnego krycia. Ok. 97 proc. wszystkich samic w gospodarstwie państwa Grüttner  rodzi co roku małe. Jest to bardzo dobry wynik.

Małe alpaki pozostają 5-6 miesięcy u matki, potem rosną w grupie. Odstawione małe należy dla odzwyczajenia się oddzielić od matek na 6-8 tygodni. Ważne jest, aby nie rozpieszczać przede wszystkim młodych samców, ponieważ w wieku rozrodczym zaczynają widzieć w człowieku konkurenta.

Samce można bez problemu hodować w stadzie. Po 2,5 - 3 latach są gotowe do rozrodu. Samice osiągają dojrzałość płciową w wieku 13-14 miesięcy i przy ciężarze ciała 42-45 kg.

Nie jest problemem nauczenie alpak chodzenia w uprzęży. Są one bardzo inteligentne i mogą być  wykorzystywane w terapiach zwierzęcych. Alpaki są nazywane delfinami gór.

Ich spokojny nastrój udziela się starszym, niepełnosprawnym lub nadaktywnym ludziom. Nadają się na wyprawy turystyczne. Nie naruszają również krajobrazu, ponieważ ich delikatne kopyta nie niszczą darni.

W Australii i Kanadzie samce są wykorzystywane do pilnowania stad owiec lub kóz.

Istnieją  różne możliwości zarabiania pieniędzy na alpakach. Najbardziej przekonująca jest bardzo wartościowa wełna.

- I tak osiągamy z każdego zwierzęcia rocznie 500 do 1 000 Euro, w zależności od tego, jaki produkt zlecamy i sprzedajemy w naszym sklepie. Utrzymujemy się ze sprzedaży zwierząt. W przypadku samców rozpłodowych osiągamy 5 000 Euro i więcej, w przypadku samic 3 500 do 7 000 Euro za zwierzę, w przypadku alpak do celów rekreacyjnych - 800 do 1500 Euro. Cena zależy zawsze od kryteriów jakościowych. Decydującą rolę gra jakość runa i budowa ciała - wyjaśnia  Grüttner.

- Bieżące koszty hodowli alpak nie są wygórowane. Oprócz budowy i utrzymania wiat oraz płotu największą inwestycją był zakup zwierząt. Szczegółową kalkulację możemy przekazać osobom zainteresowanym - zapewnia hodowca.

Alpaki należą do grupy wielbłądowatych i pochodzą z Andów południowoamerykańskich. Żyją tam na wysokości 3 500 do 5 000 m n.p.m. i mogą dożywać do 20, a nawet więcej lat.

Rozróżnia się rasy huacaya i suri. Huacaya mają watowate, lekkie runo.

Alpaki suri, z których czystą rasę posiada tylko około jednego procenta zwierząt na świecie, są dłuższe, cięższe i mają skręcone runo. Poza tym trudno znaleźć inne różnice.

Hiszpanie prawie wytępili alpaki w ich ojczyźnie, wysokich Andach (Peru, Boliwia, Chile) w XVI wieku. Widzieli w nich konkurencję dla ich rynku owiec hodowanych na wełnę. Z populacji około 40-60 mln zwierząt na całym świecie jest teraz około 4 mln.

Największa populacja znajduje się w Ameryce Południowej i liczy ok. 3 mln zwierząt.

Druga co wielkości populacja to Australia z ok. 150 000 zwierząt.

Około 25 000 sztuk jest w Anglii, w Niemczech liczebność stad wynosi 12 000-15 000 szt. Na całym świecie produkuje się 2 000 000 ton wełny, a z tego tylko 3-4 proc. to wełna z alpak.

Wełna z alpak jest obok jedwabiu i kaszmiru  jednym z najszlachetniejszych i najbardziej pożądanych gatunków w przemyśle tekstylnym.