Podstawowym zabiegiem profilaktycznym służącym zniszczeniu bakterii, larw owadów i pasożytów w budynkach inwentarskich jest dezynfekcja. Zanim przystąpi się do dezynfekcji całego pomieszczenia odkaża się znajdujące się w nim przedmioty, takie jak widły, szczotki, naczynia, wózki, a następnie wynosi się je. Ze stanowisk dla zwierząt usuwa się obornik i składa na pryzmie, aby wysoka temperatura fermentacji zabiła zarazki i larwy. Następnie czyści się całe pomieszczenie, aby później preparat dezynfekcyjny dostał się do wszystkich powierzchni.

Mycie
Pierwszą czynnością przywracania właściwego stanu zoohigienicznego budynków inwentarskich jest mycie. Powinno ono być poprzedzone płukaniem wstępnym, którego celem jest usunięcie z powierzchni osadów słabo związanych z podłożem. Dokładność mycia zależy od preparatów chemicznych (środków myjących detergentów), temperatury roztworów myjących, i otoczenia oraz od tego, czy czynności te wykonywane są ręcznie, czy przy użyciu urządzeń ciśnieniowych. Zastosowanie detergentów pomaga usunąć złogi mazistych lub zaschniętych zanieczyszczeń. Bakteriobójcze działanie takich środków zmniejsza poziom zarazków i zapobiega przenoszeniu się ich z wodą użytą do mycia.
Dobry środek myjący powinien dobrze zwilżać powierzchnie, mieć zdolności emulgowania tłuszczu i pęcznienia białek, rozpuszczać zanieczyszczenia organiczne, wypłukiwać zanieczyszczenia z zabrudzonej nierównej powierzchni oraz być łatwo usuwalny w czasie płukania.
Ważnym czynnikiem zwiększającym skuteczność mycia jest temperatura roztworów i otoczenia, która wpływa na szybkość reakcji chemicznych. Instrukcje stosowania preparatów myjących podają zakres najskuteczniejszej temperatury. Przy myciu wodą najwyższą skuteczność uzyskuje się w temperaturze 90OC.
Mycie zaczyna się od górnych części ścian w kierunku podłogi. Szczególną uwagę zwraca się na zaschnięty brud, szczeliny, kąty, pęknięcia i inne miejsca, w których gromadzi się brud. W budynkach źle zaprojektowanych i źle utrzymywanych zadanie to jest oczywiście znacznie trudniejsze. Ściany zanieczyszczone w czasie mycia podłogi należy ponownie spłukać. Jeżeli jest to możliwe, wszystkie powierzchnie powinny wyschnąć przed ich dezynfekcją.
Odkażanie
Rodzaj i stężenie preparatów dezynfekcyjnych zależą od rodzaju zwalczanych zarazków. Jeżeli konieczne jest odkażenie pomieszczenia w celu zniszczenia konkretnych zarazków, należy zasięgnąć opinii lekarza weterynarii. Trzeba zastosować środek o szerokim zakresie działania oraz o znanej skuteczności przeciwko wirusom, bakteriom, grzybom, pasożytom i innym drobnoustrojom chorobotwórczym. Należy starannie zwilżyć wszystkie powierzchnie środkiem odkażającym. Tu także trzeba zwracać uwagę na miejsca trudno dostępne. Powierzchnie porowate należy traktować ze szczególną starannością. Najlepiej pokryć je gładkim tworzywem. Ważne jest odpowiednie stężenie zastosowanego środka odkażającego. Konieczne jest przestrzeganie właściwego czasu odkażania i instrukcji producenta w zakresie spłukiwania. Odkażone powierzchnie powinny wyschnąć przed bieleniem, a jeżeli się go nie przewiduje – przed wprowadzeniem zwierząt.
Skuteczność dezynfekcji zależy od wielu czynników, z których najważniejsze to: 
1 właściwości użytego środka dezynfekcyjnego,
2 sposób i solidność wykonania zabiegu,
3 właściwości biologiczne drobnoustrojów,

4 warunki środowiskowe, w tym warunki mikroklimatu.
Właściwości środka dezynfekującego:
5 silne działanie bakterio- i grzybobójcze, 
6 aktywność bójcza nie powinna zmniejszać się pod wpływem obecności substancji organicznych, pH, wilgotności względnej, obecności mydeł i detergentów, twardej wody i innych czynników środowiskowych, 
7 niska toksyczność dla zwierząt i ludzi, 
8 niska cena oraz łatwość w użyciu i spłukiwaniu.
Preparaty dezynfekcyjne można znaleźć w wykazie produktów biobójczych, które uzyskały pozwolenie na obrót. Wykaz taki jest prowadzony na podstawie ustawy produktach biobójczych, opublikowanej w DzU nr 175 z 2002 r. W ustawie jest zapis, że w obrocie mogą znajdować się tylko preparaty dezynfekcyjne, które uzyskały na to pozwolenie i zostały wpisane do rejestru produktów biobójczych. Rejestr taki prowadzi Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych i jest on opublikowany na stronie internetowej urzędu: www.urpl.gov.pl. Na stronie głównej trzeba nacisnąć link „Produkty biobójcze” i tam dotrzeć do kolejnego linku „Dane dla ośrodków toksykologicznych”, gdzie jest wykaz preparatów. Preparaty dezynfekcyjne są umieszczone w części III.
W książce „Hodowla i użytkowanie bydła”, pod redakcją prof. Zygmunta Litwińczuka i prof. Tadeusza Szulca, zaleca się do rutynowego odkażania profilaktycznego tradycyjne preparaty: Pollenę Jod-K w formie 2–3-procentowego roztworu, także 2–3-procentowy roztwór formaliny, 10–20-procentowy roztwór wapna chlorowanego, 4–5-procentowy roztwór kreoliny, 2-procentowy roztwór sodu kaustycznej. Spośród tych środków bardzo skutecznym, ale niebezpiecznym ze względu na żrące działanie, jest soda kaustyczna. Dobrym środkiem dezynfekcyjnym, chociaż o umiarkowanej skuteczności, jest wapno niegaszone. Użycie jego wodnego roztworu do bielenia ścian i sufitów odgrywa dodatkową rolę, podnosząc czystość i poprawiające wygląd pomieszczenia.

Bielenie
Wapna nie trzeba moczyć 24 godziny. Roztwór przygotowuje się tuż przed bieleniem, przez co uzyskuje się podwójny efekt: malarski i odkażający. Zalecanym środkiem do bielenia jest mleko wapienne. Przygotowuje się je poprzez dodanie do świeżego wapna hydratyzowanego (suchogaszonego) do wody w proporcji 1 część wagowa wapna na 4–5 części wagowych wody. Otrzymany roztwór miesza się i przecedza przez sito w celu wyłapania niezlasowanego wapna lub innych zanieczyszczeń mechanicznych. Jeżeli bielone ściany lub sufit są zaatakowane pleśnią, na każdy litr mleka wapiennego można dodać około 10 g siarczanu miedzi. Roztwór siarczanu miedzi przygotowuje się wcześniej, rozpuszczając go w niewielkiej ilości ciepłej wody.
Farbą wapienną można malować obiekty suche i wilgotne, tynki świeże lub zleżałe, powierzchnie gładkie, nierówne lub nakrapiane. Zalecane jest szczególnie w pomieszczeniach nieogrzewanych lub podatnych na wilgoć, gdyż wapno jest naturalnym minerałem i ma zwiększoną odporność na pleśnienie. Oprócz budynków inwentarskich nadaje się do malowania magazynów, warsztatów, zaplecza technicznego. Farba wapienna doskonale kryje tynki wapienne, wapienno--cementowe i betonowe.
Pomieszczenia bieli się od góry do dołu, a więc zaczyna się od sufitu i od góry ścian. Powleka się je najpierw rozrzedzoną farbą wapienną w celu zagruntowania, a następnie jednokrotnie lub, przy dużym zabrudzeniu, dwukrotnie maluje farbą w konsystencji śmietany. Pierwsza warstwa schnie 4–12 godzin, zależnie od pory roku i dnia, następną warstwę kładzie się na niezupełnie wyschniętą warstwę poprzednią.
Stosowanie farb wapiennych jest zagrożeniem dla zdrowia, wynikającym ze żrącego działania wapna na oczy i skórę. Oczy powinny być chronione okularami. Skóra rąk i twarzy powinna być posmarowana tłustym kremem ochronnym. Należy używać rękawic gumowych. Przy zachlapaniu oczu mlekiem wapiennym należy natychmiast zmyć je dużą ilością wody i bezzwłocznie udać do lekarza. W przeciwnym wypadku może nastąpić uszkodzenie rogówki oka.

Dezynsekcja
Dezynsekcja ma na celu zniszczenie owadów i jest zabiegiem koniecznym zwłaszcza latem. Jeżeli much jest bardzo dużo, najskuteczniejsze spośród wielu metod ich zwalczania jest opryskiwanie pomieszczeń owadobójczymi środkami kontaktowymi, dostającymi się do ciała owada przez oskórek. W obrocie jest wiele różnych środków do zwalczania much. Są one coraz nowocześniejsze i o różnym działaniu, a także pochodzą z różnych grup chemicznych, co przy ich przemiennym stosowaniu pozwala uniknąć powstawania populacji odpornych na ich działanie. Są preparaty, którymi wystarczy opryskać pomieszczenie raz w roku wiosną, gdy pojawią się pierwsze muchy, i ich skuteczność utrzymuje się przez cały rok. Zniszczenie larw wiosną znacznie zmniejsza ilość much latem. Są i takie, które trzeba stosować dwukrotnie, zwykle wiosną i jesienią.
Gdy mowa o dezynsekcji, nie można zapominać o deratyzacji, czyli o niszczeniu szczurów i myszy. Zbliżająca się zima to okres, gdy gryzonie szukają schronienia w budynkach inwentarskich. Podstawowymi zasadami ich zwalczania są: odpowiednie zabezpieczenie budynków przed przedostawaniem się gryzoni do środka, właściwy stan sanitarny otoczenia, systematyczne niszczenie zagnieżdżonych gryzoni środkami chemicznymi z przynętami i pułapkami mechanicznymi.•

Ważne
Przy jednokrotnym bieleniu koszt materia-łów wynosi 4–5 gr na 1 metr kwadratowy, a przy bieleniu podwójnym – 7 gr. Podczas godziny można wybielić co najmniej 200 m kwadratowych powierzchni, zużywając na to 100 l mleka wapiennego, czyli mniej więcej worek wapna.

Źródło: Farmer 2007/21