Ziarno kukurydzy nieco różni się składem chemicznym od innych zbóż. W jego składzie również dominuje skrobia, jest jej jednak więcej niż w ziarnie pozostałych zbóż paszowych. Pasza ta zawiera też relatywnie wysokie ilości tłuszczu. Stanowi on przeciętnie 4 proc. składu ziarna. Dla porównania, w ziarnie pszenicy czy pszenżyta, tłuszcz to 1,5 – 2 proc masy. Niższa niż w innych zbożach jest za to zawartość białka i włókna. Białko stanowi przeciętnie 9 proc masy ziarna. Jest ono uboższe w lizynę, treoninę i tryptofan niż inne zboża. Włókno stanowi zaledwie 2,3 proc. masy ziarniaków.

Duża zawartość skrobi i tłuszczu, sprawia, że ziarno kukurydzy cechuje się zawartością energii metabolicznej na poziomie 14 MJ/kg. Chcąc jednak wykorzystać potencjał tej paszy, pamiętać musimy o kilku zasadach jej stosowania.

Niska zawartość białka i jego niekorzystny skład, sprawia, że aby w pełni wykorzystać potencjał genetyczny trzody, niezbędne jest staranne uzupełnienie tego składnika. Udział pasz wysokobiałkowych w takich mieszankach musi być nieco wyższy. Należy również starannie dobrać premiks, stosowany w składzie mieszanki. Na rynku dostępne są mieszanki o koncentracji aminokwasów dopasowanej do pasz z dużym udziałem kukurydzy.

Wysoka wartość energetyczna, w przypadku niektórych grup produkcyjnych, może nieść ze sobą negatywne efekty. Mowa tu przede wszystkim o lochach niskoprośnych i tucznikach w końcowej fazie wzrostu. W żywieniu obu grup wysoki udział kukurydzy powoduje nadmierny wzrost tkanki tłuszczowej. Dodatkowo, w przypadku tuczników, stosowanie tej paszy skutkuje pogorszeniem jakości słoniny. Dlatego też maksymalny udział ziarna kukurydzy w paszach dla tych grup, to 20 proc.

Kukurydza cechuje się niską zawartością włókna. Fakt ten, jest niewątpliwie korzystny w kontekście żywienia prosiąt i warchlaków – młode zwierzęta mają bowiem niską tolerancję na ten składnik paszy. Starsze zwierzęta cechują się jednak wyższym zapotrzebowaniem na włókno i pasze z wysokim udziałem ziarna kukurydzy mogą okazać się niewystarczającym jego źródłem. Dlatego też przygotowując mieszanki dla tuczników, a w szczególności dla loch, pamiętajmy o uzupełnieniu poziomu tego składnika za pomocą otrąb, czy przemysłowych koncentratów włókna.

Spośród wszystkich gatunków zbóż, ziarno kukurydzy cechuje się najniższą zawartością popiołu, czyli składników mineralnych. Jedynie poziom fosforu zbliżony jest do jego zawartości w innych zbożach, znaczna ilość tego pierwiastka znajduje się jednak w postaci związków fitynowych. Sprawia to, że jego strawność kształtuje się na poziomie zaledwie 17 proc. Dodatek fitazy umożliwia lepsze wykorzystanie fosforu. Jeśli chodzi o pozostałe składniki mineralne, ich niedobór należy uzupełnić właściwie dobranym premiksem.

Na koniec, warto również wspomnieć o ryzyku skażenia mykotoksynami. Kukurydza po zbiorze wymaga dosuszania. Niedokładne przeprowadzenie tego procesu, lub niewłaściwe przechowywanie ziarna może skutkować rozwojem pleśni, które wydzielają do podłoża toksyczne dla zwierząt metabolity wtórne. Szczególnie groźne toksyny obecne w kukurydzy to ochratoksyny (wywołują uszkodzenie wątroby i nerek), oraz zearalenon (zaburza funkcje układu rozrodczego loch). Aby uniknąć groźnych w skutkach zatruć, stosowane zboże warto jest badać pod kątem obecności mykotoksyn.