Kosiarki rotacyjne mają zespoły tnące w postaci bębnów lub dysków (tarcz), z nożami zainstalowanymi na obwodzie. Oba rodzaje kosiarek różnią się nie tylko elementami roboczymi, lecz również sposobem przeniesienia napędu.

Kosiarki bębnowe
Zespoły robocze w kosiarkach bębnowych napędzane są za pomocą pasków klinowych oraz przekładni stożkowych znajdujących się w skrzyni przekładniowej umieszczonej nad bębnami roboczymi. Właśnie dlatego kosiarki te nazywane są również górnonapędowymi. Kosiarki bębnowe mają najczęściej dwie skrzynki przekładniowe zalane olejem. Jedna służy do napędu bębnów z nożami, a druga, kątowa, do napędu spulchniacza. Przekładnie zębate pracują w kąpieli olejowej, w szczelnych skrzyniach. W czasie pracy zespoły tnące kosiarek bębnowych podparte są na odpowiednio wyprofilowanych talerzach podporowych i są odciążane w czasie pracy układem dźwigniowym z elementami sprężystymi. Regulację wysokości koszenia uzyskuje się przez zmianę odległości pomiędzy płaszczyzną styku talerzy podporowych z ziemią a płaszczyzną ruchu obrotowego nożyków.
Stosowane są zwykle dwa sposoby regulacji:
- przez wymianę talerzy o różnej wysokości, 
- przez zmianę (przesunięcia) położenia talerza na osi bębna, za pomocą pierścieni dystansowych.

Czynność ta jest dość trudna do wykonania przez jedną osobę. Prosta jest za to wymiana samych nożyków, której dokonuje się za pomocą specjalnego klucza (jest w wyposażeniu). Klucz wsuwa się w szczelinę między talerzem roboczym i ślizgowym. Następnie odgina się trzymak noża i nakłada nóż otworem na trzpień trzymaka, po czym zwalnia nacisk klucza. Kosiarki bębnowe z Samaszu Białystok fabrycznie ustawione są na wysokość 50 mm, a z Famarolu Słupsk na 42 mm (z tradycji niskiego koszenia). Poprzez wstawianie pierścieni dystansowych można uzyskać wyższą wysokość koszenia. Od dawna wśród rolników panuje przekonanie, że łąka po zbiorze powinna być „wygolona”. Jednak przy zbyt niskim koszeniu trawy muszą przejść szok spowodowany utratą znacznej części aparatu asymilacyjnego i w związku z tym odbudowanie pierwszych liści trawy trwa znacznie dłużej – nawet do 3 ty-godni. Warunkiem prawidłowej pracy kosiarki rotacyjnej zawieszonej na ciągniku jest odpowiednie wypoziomowanie głowicy zaczepowej za pomocą łącznika górnego i cięgien dolnych. Talerze ślizgowe i tnące powinny być równoległe do podłoża. Jest to jeden z warunków uzyskania równomierności ścierniska, dlatego też firmy produkujące kosiarki bębnowe wyposażają je w łańcuch służący nie tylko do odciążenia hydrauliki, ale również do umożliwienia poziomego ustawienia kosiarki zawieszanej. Trzeba pamiętać, że przy dużych kosiarkach (powyżej 2 m szerokości roboczej) koszenie „pochyło” powoduje przyspieszone zużycie łożysk na piaście talerza ślizgowego. A to jest często powodem przedwczesnej wymiany łożysk i innych zespołów.

Ogólnie, wymagania co do mocy kosiarek bębnowych określane są na około 20 KM na 1 metr szerokości roboczej. I tak kosiarka o szerokości roboczej 1,65 m współpracuje z ciągnikiem o mocy około 40 KM, a o szerokości 2,1 m – z ciągnikiem o mocy 60 KM. Do podstawowych zalet kosiarek rotacyjnych bębnowych należy duża odporność na zapchania nawet w trudnych warunkach zbioru. Koszą również przy jeździe do tyłu, co jest istotne przy częstych nawrotach na małych powierzchniach. Zaleca się stosować je na łąki o niskiej kulturze, zakamienione, z kretowiskami. Są bardziej trwałe, prostsze i tańsze od dyskowych, lecz mniej wydajne i cięższe. Kosiarki bębnowe opłaca się stosować na mniejszych powierzchniach.

Kosiarki dyskowe
Kosiarki rotacyjne talerzowe z napędem dolnym wyposażone są w 6–12 talerzy o kształcie kołowym lub eliptycznym. Na obwodzie talerzy zainstalowane są zwykle po 2 nożyki tnące. Istnieją dwie opcje mocowania nożyków: przy pomocy śrub lub nasadek. Instrukcje obsługi podają wartość momentu, z jakim należy je dokręcać i klasę wytrzymałości śruby. W drugim rozwiązaniu mocowanie nożyków odbywa się za pomocą trzymaków, co zapewnia ich szybką wymianę.

Zespół tnący w czasie pracy opiera się na dwóch płozach. Wysokości koszenia reguluje się przez zmianę kąta ustawienia belki zespołu poprzez skracanie lub wydłużanie czynnej długości górnego cięgna układu zawieszenia na ciągniku. Wydłużanie łącznika górnego zwiększa wysokości koszenia, a skracanie – zmniejsza wysokość ścierniska. Najczęściej wysokość koszenia zmieniana jest w zakresie od 30 do 80 mm – bezstopniowo. W kosiarkach dyskowych tarcze (talerze) z nożami napędzane są za pomocą pasów klinowych oraz przekładni zębatych walcowych zainstalowanych w belce pod tarczami roboczymi – z tego względu nazwane są dolnonapędowymi. Prędkość obwodowa noży wynosi do około 80 m/s, co daje prędkość około 300 km/h. Zapotrzebowanie na moc kosiarek tarczowych jest mniejsze od bębnowych o około 1/3, mają one także mniejszą do 20 proc. masę odniesioną do metra szerokości roboczej. Spośród produkowanych kosiarek zawieszanych dyskowych największą wprowadziła na rynek firma Kuhn. Jest to kosiarka o symbolu GMD 4,40 m, która została wyposażona w hydropneumatyczny system zawieszenia. Dzięki temu belka dostosowuje się do powierzchni łąki. Pozwala to na utrzymanie stałej wysokości cięcia nawet przy dużej prędkości roboczej.

Zaletą kosiarek dyskowych jest szybkie przyspieszanie i zwalnianie obrotów zespołów roboczych (tarcz) dzięki mniejszemu momentowi bezwładności w porównaniu do (bębnów) kosiarek rotacyjnych bębnowych. Możliwość wyposażenia ich w 10–12 tarcz umożliwia uzyskanie dużej szerokości roboczej oraz osiąganie na równych łąkach prędkości do 20 km/h. Daje to kosiarkom tarczowym przewagę nad bębnowymi. Ponadto łatwiej też instalować na nich zgniatacze i spulchniacze skoszonej zielonki, ponieważ skoszona masa jest równomiernie podawana na spulchniacz (lub zgniatacz) i jednorodnie obrabiana na całej szerokości roboczej kosiarki. Natomiast w kosiarkach bębnowych ten proces przebiega w zawężonym pokosie i aby wszystkie źdźbła zostały uszkodzone, wymagana jest bardzo agresywna praca spulchniacza. W ten sposób jednak część źdźbeł jest uszkodzona zbyt silnie, natomiast inne są pomijane. Ponadto intensywne działanie spulchniacza zwiększa zapotrzebowanie mocy w kosiarkach bębnowych o około 40 proc. Pokos po kosiarce tarczowej jest szerszy i wynosi powyżej 1,20 m, co pozwala na swobodny przejazd ciągnikiem i dalszą obróbkę traw zgrabiarkami i przetrząsaczami. Jest poza tym niższy (cieńszy), równomierniej schnie i jest łatwiejszy do roztrząśnięcia. W kosiarkach ze spulchniaczem pokosu obejmuje całą szerokość roboczą, przy czym niektórzy producenci dodają jeszcze za spulchniaczem specjalne regulowane kierownice w celu lepszego jeszcze rozłożenia pokosu (żeby szybciej sechł). Tarczowe zespoły robocze można odchylać pod kątem 50 stopni, bębnowe jedynie do 20 stopni. Umożliwia to wykorzystanie kosiarek tarczowych do wykaszania poboczy i skarp. Zasadniczo, jeżeli rolnik ma kosić łąki utrzymywane w kulturze, gdzie wiosną po każdym pokosie broną łąkową równa kretowiska i wszelkie nierówności np. po dzikach, jest mało kamieni, albo ma w miarę równe łąki torfowe, to zaleca się stosować kosiarki dyskowe.

Aby ograniczyć liczbę zabiegów podsuszających i zebrać zielonkę przy jak najmniejszych stratach, należy połączyć koszenie z obróbką mechaniczną, co w sposób wydatny przyspiesza schnięcie. W tym celu kosiarki rotacyjne wyposaża się w tzw. kondycjonery, tj. walce zgniatające i spulchniacze bijakowe. Kondycjonery najczęściej instalowane są na kosiarkach rotacyjnych tarczowych. Mogą być wykonywane ze stali lub pokryte gumą, gładkie albo rowkowane. Do obróbki zielonki o dużych plonach, w której skład wchodzą rośliny delikatne (mocno ulistnione), zaleca się stosować walce wykonane z gumy lub plastiku. Walce te mogą być rowkowane lub ząbkowane o linii prostej lub śrubowej. Podczas pracy walce takie zazębiają się, dzięki czemu obróbka następuje głównie w wyniku zgniatania oraz zginania i łamania. Podczas obróbki liście roślin nie powinny być obrywane. Największy efekt przyspieszenia schnięcia skoszonej zielonej masy dają zgniatacze